20 maja

Lud osobliwy, gorliwy w dobrych uczynkach – Tyt. 2:14

„Lud osobliwy” – nie osobliwy pod względem ubioru, zachowania, języka czy nierozsądnych, bezsensownych form i nawyków, lecz w tym, że odłącza się od świata i jego ducha. Lud ten ma ducha Chrystusowego – ducha pełnego poświęcenia Panu oraz odłączenia od świata i jego samolubnych dążeń. Jest szczególny w tym, że trwa przy Słowie Pana jako swym jedynym prawie; szczególny w tym, że odrzuca światową mądrość, jeśli stoi ona w sprzeczności z Boskim objawieniem; szczególny w tym, że będąc na tym świecie, nie jest z tego świata; szczególny w tym, że ma zdecydowaną wiarę i z gorliwością zgodnie z nią postępuje; szczególny w tym, że ofiarowuje samego siebie i nie uznaje żadnej innej woli oprócz woli swego Króla; szczególny także w tym, że zna prawdę i może podać powód żywionej przez siebie nadziei, podczas gdy inni jedynie spekulują, dziwią się i powątpiewają. (R2127)