Zmień język 

::R5493 : strona 200::

ZNACZENIE PRZYKŁADU

„Niech nikt nie gardzi twoją młodością, ale bądź wzorem wierzących w mowie, w zachowaniu, w miłości, w duchu, w wierze, w czystości” – 1 Tym. 4:12 (Biblia Texus Receptus).

PAMIĘTAMY, że Tymoteusz, mimo młodego wieku, był Starszym w Kościele. Dlatego było właściwe, aby Św. Paweł utrwalił w jego umyśle, że powinien on być przykładem wierzących, przykładem dla całego Kościoła. Taka nauka znajduje się również w innych częściach tego Listu. Należy jednak zauważyć, że Apostoł w naszym tekście nie mówi: Bądź wzorem dla wierzących, ale „bądź wzorem wierzących”. Jakaż różnica!

Być wzorem wierzących oznacza, że nie tylko współtowarzyszom w pracy Ewangelii, lecz przede wszystkim światu należy pokazywać, co motywuje wierzących – w co wierzą, czego nauczają, jak żyją. Powinniśmy, jak zaleca Apostoł, zadbać o to, aby dawać przykład słowem, zważając na to, jak się wyrażamy, gdy głosimy Poselstwo Prawdy. Nie powinniśmy być jedynie elokwentni i uprzejmi, ale okazywane życzliwość i zainteresowanie powinny być szczere – z serca. W ten sposób cały lud Pana powinien być przykładem, starając się głosić chwałę naszego Mistrza.

Św. Paweł dalej napomina: „bądź wzorem […] w mowie”. Wyrażenie w mowie nie odnosi się wyłącznie do słów, jakbyśmy to dzisiaj rozumieli, lecz do całego naszego zachowania. Odnosi się do naszego sposobu bycia, do tego, jak chodzimy, jak się zachowujemy, do naszego ogólnego wyglądu, a nie tylko do naszych słów. W naszym zachowaniu powinniśmy być przykładem łagodności. Nie trzaskajmy drzwiami, nie bądźmy hałaśliwi, nieokrzesani lub obojętni wobec innych. Pod każdym względem powinniśmy być łagodni, mili i taktowni, a nie nieuprzejmi.

„NIECH WASZA ŚWIATŁOŚĆ ŚWIECI”

Ci, którzy zostali spłodzeni do nowej natury, powinni się starać być dla wszystkich przykładem tego, jacy powinni być chrześcijanie. Praca, którą wykonujemy, powinna być uczciwa. Może to być świecka praca, ale należy ją wykonywać tak, jakbyśmy wykonywali ją dla Pana, starannie, wiernie, nie tylko, aby zadowolić ludzi, ale z czystym sercem jako słudzy Boga, „gdyż służycie Panu Chrystusowi”. Chrześcijanin powinien postępować w duchu miłosierdzia – miłości – współczucia, życzliwości, uprzejmości w słowach i sposobie bycia. Duch współczucia powinien przenikać jego słowa i czyny, całe jego zachowanie. Ojciec Niebiański umiłował ludzkość, gdy była grzeszna; tak bardzo umiłował rodzaj ludzki, że oddał najcenniejszy Skarb swojego serca, aby odkupić człowieka. Nadal miłuje świat i przygotowuje Kościół, aby w przyszłości stał się błogosławieństwem dla świata. Zatem każdy, kto został spłodzony z Pańskiego Ducha, powinien odczuwać w swoim życiu ten przemieniający wpływ – wpływ widoczny nawet dla tych, którzy są z dala, którzy nie zostali jeszcze pobłogosławieni Światłem Boga.

W naszym tekście czytamy również: „bądź […] wzorem w duchu”. Wyrażenie „w duchu” nie znajduje się w oryginale, lecz wydaje się, że zawiera całkiem słuszną myśl. Powinniśmy wszystkim okazywać życzliwość ducha i usposobienia. Duch, który nas cały czas ożywia, powinien być duchem, sposobem myślenia Pana.

Jesteśmy zachęcani, aby się stać przykładami „w wierze”. Napomnienie Apostoła odnosi się do nas wszystkich. Wiara chrześcijanina przejawia się również w jego postępowaniu, słowach i sposobie życia. Jeśli jest pełen wiary, nie będzie narzekał na życiowe doświadczenia, gdy nadejdą, ani na opatrzność Pana. Wszechmogący przyjął nas jako swoje dzieci, powinniśmy darzyć Go nieustanną i bezgraniczną ufnością, a każdy, kto ma prawdziwą wiarę, ma też zaufanie. Jeśli komuś z nas brakuje wiary w Boga, nie okażemy wiary innym ani nie zaszczepimy w nich wiary.

Mamy stanowić przykłady „w czystości”. Wszystkiemu, co jest związane z Bogiem i Jego słowem towarzyszy czystość – wzniosłość ideałów, której na próżno gdzie indziej szukać. Są ludzie w pogańskich krajach, którzy prowadzą mniej lub bardziej czyste życie, ale nigdzie nie ma tak wysokich norm, jak w religii chrześcijańskiej. Wszystko, co nieczyste, jest przeciwieństwem Boga. Czystość jest jednym z elementów chrześcijańskiego charakteru. W innym miejscu Apostoł powiedział, że natura chrześcijanina ma być „przede wszystkim czysta, następnie pokojowo usposobiona, łagodna”.

ŻYWE LISTY, ZNANE I CZYTANE

Zatem każdy z ludu Bożego powinien być żywą lekcją, żywym listem, gdziekolwiek się znajduje; powinien być przykładem dla świata. Niezależnie od tego, czy świat wierzy w to, co głosimy, czy nie, powinniśmy przejawiać te cechy, które nie mogą nie budzić uznania i szacunku. Taki przykład przyniesie owoce, jeśli nie teraz, to w odpowiednim czasie. Każdy Starszy, podobnie jak Tymoteusz, powinien szczególnie uważać na swoje zachowanie, słowa i przykład, jaki daje. Wybrawszy takiego Starszego, Kościół okazał, że uważa go za przykład owoców łaski Bożej w sercu.

Rada Apostoła, skierowana do Tymoteusza: „Niech nikt nie lekceważy twojego wieku” powinna zostać potraktowana jako rada nie tylko dla Tymoteusza, lecz dla wszystkich Starszych Kościoła, młodych wiekiem, aby ich postępowanie stanowiło

::R5494 : strona 201::

przykład dla Trzódki, aby ich postawa i zdolność, dzięki której głoszą, „rzetelnie przekazując słowo prawdy”, były takie, że nikt nie znajdzie powodu, aby lekceważyć głoszone przez nich Poselstwo, ani uznać ich za niedojrzałych i niezdolnych do prowadzenia Bożej Trzódki.

Niech każde dziecko Boże, zarówno młodsze, jak i starsze, stara się być przykładem godnym naśladowania – przykładem szczerego, wiernego wysiłku naśladowania Mistrza w codziennym życiu, wzorem aktywnej gorliwości w służbie naszemu Bogu. Dopóki jesteśmy w ciele, nie będziemy przykładem ostatecznej chwały, piękności i świętości; staniemy się nim dopiero poza Zasłoną, dlatego nie możemy tego oczekiwać w obecnym życiu. Tylko nasz Pan był takim Wzorem.

Apostoł Paweł zachęcał: „Bądźcie naśladowcami moimi jakom i ja Chrystusowy” (1 Kor. 11:1). Św. Paweł był szlachetnym przykładem żarliwych wysiłków osiągnięcia doskonałego podobieństwa do Chrystusa. Jego miłość, zapał i głęboka gorliwość w naśladowaniu Mistrza i wypełnianiu Jego woli powinny być natchnieniem dla nas wszystkich. Niech każde dziecko Pana stara się zrozumieć osobistą odpowiedzialność. Pamiętajmy, że jesteśmy jak „miasto położone na górze”. Niech każdy zada sobie pytanie: Czy jestem „wzorem wierzących”?

====================

— 1 lipca 1914 r. —