R2058-259 „Gdy On sprawi pokój”

Zmień język 

::R2058 : strona 259::

„ON SPRAWI POKÓJ”

„»Gdy on sprawi pokój, kto go wzruszy?« Kto, jeśli nie On, »Bóg wszelkiej pociechy«, może udzielić pokoju pośród niepokoju, powstającego w duszy jak nagła burza na morzu? Jak zagrożeni żeglarze na morzu, wołamy do Niego, a On doprowadza nas do upragnionego, błogiego portu ciszy i pokoju w Bogu.

„Jakie wołanie sprowadza ten pokój? Nie jest nim modlitwa o usunięcie wszelkich powodów do niepokoju, ponieważ wolą Bożą nie zawsze jest zesłanie pokoju duchowi ludzkiemu w ten sposób; to nie zawsze jest najlepszy sposób. Jest jednak wołanie, które zawsze sprowadza pokój, którego nikt nie »wzruszy«. Wołaniem tym jest modlitwa o błogie, ufne i pełne miłości poddanie się woli Bożej.

„»Niech się Twoja, a nie moja, wola spełni,
Niech Twa wola moją wolę wypełni.
Proszę o pokój, ale pokój ten oznacza,
że się człowiek z Tobą Panie zjednacza«.

„Co niepokoi mojego ducha? Czy to niepokój o moją pracę, moje finanse, moją reputację, moich przyjaciół? Przypuśćmy, że mój Ojciec w niebie wysłucha moje modlitwy i usunie dzisiaj wszystkie widoczne przyczyny niepokoju w stosunku do jednej albo wszystkich tych spraw. To nie zapewniłoby trwałego pokoju, bo w życiu tak pełnym niepewności, jak moje, jutro pewnie pojawią się nowe powody do niepokoju.

„Jeśli jednak powiem: »Panie, spraw, aby każda z tych rzeczy, które dotyczą pokoju mojego umysłu, znalazła się pod Twoją ścisłą kontrolą. Uporządkuj wszystko w pełni zgodnie z Twoją wolą, bo Ty jesteś moim Ojcem i moim Przyjacielem. Twoją wolą jest to,

::R2058 : strona 260::

by Twoje dzieci miały wszystko, co najlepsze, a Ty wiesz, co jest najlepsze dla mnie«. Wtedy znajdę swoje miejsce odpoczynku! Jak szybko znikać będzie wtedy to poczucie przytłaczającej odpowiedzialności, a troski zajmujące moją uwagę zostaną przesunięte z serca, które jest zbyt słabe, by je udźwignąć, na silne ramię, na którym słusznie i lekko spoczywa panowanie nad wszystkimi rzeczami.

„Jeśli nie doświadczymy od razu uczucia cichego i łagodnego ducha, który w oczach Boga jest tak wartościowy, nie powinniśmy się zniechęcać. Duch taki ma nie tylko wielką wartość, ale też często zdobywa się go za wielką cenę.

„Następuje to po kolejnych bitwach, często powtarzających się wyrzeczeniach i zwielokrotnionych próbach, w których wyraźnie objawia się niezawodna troska i miłość Boga. Patrzyliśmy na fale morskie wywołane północno-wschodnim wiatrem; jakie były niespokojne i ciemne! Nagle, z zaciekłością, która wydawała się okrutna, deszcz zaczął lać strumieniami, a nie stawiające oporu wody zupełnie się uspokoiły, jakby były zaskoczone. Gdy burza minęła, zachodzące słońce świeciło w pełnej krasie, a uspokojone wody mieniły się pięknymi odcieniami różu i złota.

„Natura ma swoje duchowe odpowiedniki. Jedno nieoczekiwane wydarzenie goni drugie – są nagłe i przytłaczające. Duch, który kiedyś miotał się niespokojnie w porywistych wiatrach mniejszych prób, poddaje się teraz w łagodnej uległości pod ciężarem większych cierpień. Uczymy się, że Bóg jest obecny nawet podczas burzy, a w konsekwencji Jego głęboka i stała miłość, Jego nieustająca obecność i Jego niezmienny pokój – piękno podobieństwa do Boga – wspaniale lśni w charakterze i życiu” – Wybrane.

====================

‒ 1 listopada 1896 r. ‒