Zmień język 

::R5598 : strona 380::

ALEGORYCZNE, TYPICZNE DOŚWIADCZENIA IZRAELA

– 3 STYCZNIA – SĘDZ. 2:1-19 –

ZIEMSCY WROGOWIE IZRAELA – DUCHOWI WROGOWIE IZRAELA – ZIEMSCY SĘDZIOWIE I WYBAWCY IZRAELA – DUCHOWI REFORMATORZY I POMOCNICY DUCHOWEGO IZRAELA – TYPICZNE BAŁWOCHWALSTWO I JEGO ANTYTYPY – OSTATECZNE WYBAWIENIE IZRAELA JEST BLISKIE – CZASY POGAN DOBIEGŁY KOŃCA – PALESTYNA WKRÓTCE STANIE SIĘ WŁASNOŚCIĄ ABRAHAMA, A JEGO ZIEMSKIE POTOMSTWO ZNAJDZIE SIĘ POD OPIEKĄ MESJASZA I JEGO DUCHOWEJ OBLUBIENICY, KOŚCIOŁA

„Uleczę ich odstępstwo, dobrowolnie okażę im miłość […]” – Oz. 14:4 (BW)

DZISIEJSZE rozważania są związane ze śmiercią Jozuego, przywódcy Izraela po śmierci Mojżesza. Dla swojego ludu był godnym przykładem wierności Bogu. Pod Boskim kierownictwem podzielił ziemię Palestyny pomiędzy dziesięć pokoleń Izraela, dając każdemu z nich pewien obszar ze świadomością, że jest to dar od Pana i że pokolenie, które miało więcej wiary, szybciej uzyskiwało swoje dziedzictwo.

Izraelici otrzymali nakaz od Pana, za pośrednictwem anioła specjalnie posłanego jako przedstawiciela Bożego, aby jak najszybciej objęli w posiadanie tę ziemię, wypędzając swoich wrogów, niszcząc ich bożki i ołtarze kultu, a tym samym zdobywając całe terytorium dla siebie jako ludu Bożego, oraz uwalniając siebie i swoje dzieci od wszelkich bałwochwalczych pokus. Jednak, zamiast postąpić zgodnie z Pańskim nakazem, zawarli przymierza z różnymi pogańskimi ludami, zamieszkującymi tę ziemię i nawiązywali z nimi mniej lub bardziej przyjazne relacje. To nieposłuszeństwo wobec Boskiego nakazu okazało się dla nich poważnym sidłem.

Analizując historię Izraela, pamiętajmy o wyjaśnieniu Apostoła, że te wydarzenia miały charakter alegoryczny (1 Kor. 10:11). Były prawdziwe, rzeczywiste, lecz z Boskiego punktu widzenia ich głównym celem było pokazanie pewnych prawd ważnych dla duchowego Izraela, który rozwijał się później, czyli dla Kościoła Ewangelii. I tak rozpoczęcie przez chrześcijanina nowego życia w wyniku poświęcenia się Bogu odpowiada przekroczeniu Jordanu – śmierci starych zainteresowań i wejściu w nowe dziedzictwo. Pod przywództwem Jezusa, naszego Jozuego, zaczynamy nowe życie pełni odwagi i wiary. Odnosimy zwycięstwa.

Potem dowiadujemy się, że Nowe Stworzenie ma podbijać zdeprawowane pragnienia własnego ciała, które są odpowiednikiem bałwochwalczych ludów, zamieszkujących Kanaan. Obowiązkiem Nowego Stworzenia jest odrzucenie ziemskich nadziei, ambicji, słabości, deprawacji i sprzeciwiania się Panu i Jego sprawiedliwości. Gdyby to dzieło niszczenia zostało gruntownie przeprowadzone, wynikiem byłby dojrzały charakter, mocny w Panu, pełen wiary, posłuszeństwa, radości, pokoju i błogosławieństwa.

Jednak podobnie jak starożytni Izraelici, w zbyt wielu przypadkach lud Boży zawiera rozejm ze swoimi cielesnymi słabościami. Nie udaje się mu ich wypędzić, zburzyć ołtarzy namiętności, zachłanności itp. Te słabości i ułomności ciała przez pewien czas kulą się przed nową naturą, błagając o miłosierdzie, cierpliwość i odrobinę uznania. Lecz jeśli ustąpimy, rezultat jest taki, że owe namiętności i słabości stają się coraz silniejsze, a Nowe Stworzenie zostaje pokonane w walce, aż jest zmuszone wołać do Pana o wybawienie, aby nie zginąć pod naporem własnych namiętności i pragnień. Dlatego życie wielu chrześcijan jest jednym pasmem bitew i porażek – popadania w niewolę. Bitwę należy stoczyć na początku. Nasza wola powinna być mocno utwierdzona po stronie sprawiedliwości, prawdy, posłuszeństwa Bogu.

Trudno rozstrzygnąć, jak bardzo lud Boży cierpi w wyniku tego, że nie jest wystarczająco stanowczy, wystarczająco rygorystyczny w postępowaniu z własnym ciałem, szczególnie na początku swoich chrześcijańskich doświadczeń. Jedynym lekarstwem jest wołanie do Pana tak, jak wołali Izraelici, gdy znaleźli się w srogim ucisku. Pan ich wybawiał, podobnie jest gotów wybawić wszystkich swoich duchowych Izraelitów.

Jednak chrześcijanie powinni się czuć zawstydzeni, że ich porażki są tak liczne, tak jak hańbą dla Izraelitów było to, że w okresie Sędziów osiemnaście razy znaleźli się pod jarzmem swoich wrogów – byli niewolnikami, podczas gdy powinni być panami. Jedną ważną lekcją dla cielesnych i duchowych Izraelitów, płynącą z tych wszystkich doświadczeń jest nauka o Bożym miłosierdziu, o którym mówi nasz tekst. Pan jest bardzo łaskawy, gotowy przebaczyć nasze winy i pomóc nam, gdy rozumiemy nasz

::R5598 : strona 381::

zły stan i wołamy o pomoc. „Uleczę ich odstępstwo, dobrowolnie okażę im miłość”.

MĄDRE NAPOMNIENIE JOZUEGO

Księga Jozuego kończy się opisem jego śmierci, a Księga Sędziów zaczyna się wydarzeniami z tego samego okresu. Gdy Jozue zrozumiał, że jego dzieło dobiegło końca i że wkrótce zostanie zabrany do swoich ojców – zaśnie z nimi w śmierci – zwołał Izraelitów. Przypomniał im o Pańskim miłosierdziu i przejawach łaski wobec nich, które doprowadziły ich tak daleko i ostatecznie dały każdemu pokoleniu część jego dziedzictwa w Ziemi Obiecanej. Dalej ostrzegł ich przed niebezpieczeństwami z tym związanymi, o konieczności oddzielenia się od ludu, zamieszkującego tę ziemię – pogan, ponieważ jeśli tego nie zrobią, mogą ulec bałwochwalstwu. Wezwał wszystkich, aby zupełnie poddali swój umysł i wolę Panu, sprzeciwiając się każdej pogańskiej religii. Właśnie wtedy oświadczył stanowczo: „wybierzcie sobie dziś, komu będziecie służyć […]. Lecz ja i mój dom będziemy służyli Panu”. Inni przyłączyli się do niego w tym postanowieniu.

Nasza lekcja uczy, że w czasach Jozuego i innych Sędziów, którzy go przeżyli, Izraelitom dobrze się wiodło. Cieszyli się błogosławieństwem Pana, żyjąc w dostatku. Ci wodzowie pamiętali o cudownych czynach Pana i rozumieli, że jeśli chcą otrzymać Jego błogosławieństwo, muszą stać po Jego stronie. Bałwochwalstwo pojawiło się później.

Prawdziwy Bóg nigdy nie pozwalał na stawianie bożków, które zazwyczaj reprezentowały fałszywych bogów. Chociaż zgodnie z ludzkim rozumowaniem, bożki wydawały się doskonałym sposobem podtrzymania religii w umysłach, jednak nie był to sposób Boga, a zatem nie przynosił pożytku. Obserwując bałwochwalcze praktyki swoich sąsiadów, Izraelici zapewne ze względu na te zewnętrzne manifestacje uważali, że są oni bardziej religijni.

Z pogańskimi formami kultu były powiązane różne rozwiązłe praktyki, które do pewnego stopnia wzbudzały ciekawość Izraelitów i pociągały ich przez słabości ciała. Jednak prawdziwy Bóg ustanowił sposób, w jaki mają Go czcić, sposób czysty, pod każdym względem potępiający grzech, wskazując na konieczność odrzucenia grzechu i potrzebę zbliżenia się do Boga w sposób, jaki On wyznaczył. Tym samym prawdziwa religia odwoływała się do najwyższych i najszlachetniejszych uczuć, podczas gdy fałszywe religie Kananejczyków odwoływały się do niższych namiętności, łącząc formę pobożności z zaspokajaniem cielesnych pragnień, tańcami i różnymi rozpustnymi obrzędami.

Jednak w odniesieniu do chrześcijanina, który surowo potępia Izraelitów za wielokrotne popadanie w bałwochwalstwo śladem ich pogańskich sąsiadów i domaga się ukarania ich przez Pana, aby mogli powrócić i w odpowiedni sposób Go szukać – niech taki chrześcijanin pamięta o antytypie, o tym, że prawdziwe uwielbienie w sercu i cześć mogą niepostrzeżenie zostać zastąpione różnymi formami pobożności, że słabości ciała są skłonne domagać się swoich praw, usprawiedliwiać, i co prawdopodobne, sprawiać wrażenie, że są zgodne z Boską wolą. Niech nie zapomina, że dzisiaj wielu chrześcijan czci złotego cielca bardziej niż Boga i raz po raz wymaga karcenia, aby ich naprawić i uświadomić im prawdziwy ich stan. Niech pamięta także o tym, że chrześcijanie stworzyli bożki równie odrażające, jak te stworzone przez pogan – nie bożki z kamienia, drewna czy brązu, lecz, co jeszcze bardziej odrażające, fałszywe wyobrażenia Boskiego charakteru – nasze spisane wyznania wiary.

Werset 17 [Sędz. 2:17] i jego kontekst zdają się wskazywać, że historia, do której nawiązujemy w naszej lekcji, dotyczy długiego okresu, obejmującego wiele stuleci doświadczeń Izraela pod przywództwem wielu Sędziów. Gdy Izraelici pokutowali, Pan powoływał Sędziów lub, jak byśmy powiedzieli, wybawców, dzięki którym ich niedola mogła się zakończyć. Jednak nawet te powtarzające się doświadczenia nie wywarły wystarczająco głębokiego wpływu, aby ich nauczyć tej ważnej lekcji, dlatego wciąż musieli ją powtarzać. Gdy Sędzia wyprowadzał ich z różnych przeciwności, a oni za jego życia odzyskiwali spokój na kilka lat, to po jego śmierci ponownie popadali w grzech. Jednak Pańskie Przymierze pozostało z tym narodem. Kolejne stulecia pokazały, jak trwałe jest Boże miłosierdzie.

BOŻA ŁASKA POWRACA DO IZRAELA

Jak już wcześniej zaznaczyliśmy, Biblia bardzo wyraźnie wskazuje, że ostatnia wielka lekcja uciemiężenia Izraela pod rządami pogan zakończyła się w 1914 roku. Okres karania, trwający dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat rozpoczął się odebraniem korony królowi Sedekiaszowi w 606 r. p.n.e. (Ezech. 21:25-27). Jak oświadczył Pan, Sedekiasz był ostatnim z rodu Dawida, który miał panować. Na dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat Izrael utracił niezależność, jednak miało się to zmienić wraz z ustanowieniem Królestwa Mesjasza. Koniec Czasów Pogan oznacza zatem początek Królestwa Mesjasza. Wszędzie zauważamy dowody tego, że Mesjasz jako wielki Sędzia przejmuje sprawy świata i że ostateczne wyzwolenie Izraela jest bliskie.

Najpierw w pełnej chwały „przemianie” Pierwszego Zmartwychwstania musi zostać wyzwolony duchowy Izrael. W ten sposób jako pierwsze zostanie ustanowione Duchowe Imperium. Po tym wielkim wydarzeniu i towarzyszącym mu Czasie Ucisku nastąpi wywyższenie przedstawicieli cielesnego Izraela jako

::R5599 : strona 381::

ziemskich przedstawicieli Niebiańskiego Królestwa. Będą nimi Starożytni Godni z narodu żydowskiego – Abraham, Izaak, Jakub i wszyscy Prorocy. Inni z narodu żydowskiego, wyzwoleni spod pogańskiego panowania, dostąpią błogosławieństwa jedynie poprzez przyjęcie zarządzeń Królestwa, co oznacza, że ich oczy zrozumienia otworzą się i rozpoznają wielkiego Króla.

Dlatego jest napisane, że ci, którzy Go przebili, będą patrzeć na Niego i płakać, ponieważ zrozumieją, że ukrzyżowali Księcia Życia. Otrzymają jednak wielkie błogosławieństwo, zależne od tego, jak sumiennie będą się starać służyć Bogu i zasadom Jego sprawiedliwości. Wówczas Pan wyleje na nich ducha modlitwy i błagania, w związku z czym otrzymają tak wiele błogosławieństw (Zach. 12:10). A to Pańskie błogosławieństwo, które najpierw spłynie na Izrael, oznacza również błogosławieństwo dla całego świata.

Wszyscy, którzy dostrzegają, że zakończyły się Czasy Pogan, powinni wyczekiwać kolejnych etapów Boskiego Planu i współpracować, gdy będą się one wypełniać. Jednym z nich jest przejęcie przez Izrael kontroli nad Palestyną, dziedzictwem Abrahama i jego rodziny. Czas już dojrzał. Żydom, którzy dzięki Bożej łasce dysponują teraz bogactwem, pozostaje wykorzystać je do wspierania nadziei Izraela. Jednak brak oceny i nie wykorzystanie szans przez człowieka nie przeszkodzi w realizacji Boskiego Planu. Nadchodzi pora błogosławienia. Dzięki pewnym działaniom Palestyna wkrótce stanie się posiadłością Żydów.

Zauważmy, że natychmiast po zakończeniu roku żydowskiego we wrześniu Rosja opublikowała dekret, zapewniający Żydom pełną wolność religijną i przywileje obywatelskie. Niemcy szybko poszły w jej ślady. Wielka Brytania również uszanowała Żydów. Zatem obecnie – od zakończenia Czasów Pogan – zgodnie z prawem Żydom przysługują takie same swobody, jak innym ludziom. Nie będą już dłużej „deptani przez pogan”.

====================

— 15 grudnia 1914 r. —